سردی و بی مهریت کم کرد روی برف را...

بیست و هفتمین روز ازین ماه رسید...تولدم

چقدر برای این روز برنامه داشتم ولی حیف...کجای راهو اشتباه رفتم یعنی

امیرالمومنین(ع) میفرمایند کسی که بهت امید بسته رو ناامید نکن...ممنون از همه ی اونایی که ناامیدمون کردن،مخصوصا خودم

پ.نوشت:ممنون از حافظ که هرروز با یه مشت حرف امیدوارکننده الکی امیدوارمون میکرد؛)

پ.نوشت۲:کاش بودی...کاش میشد یجوری میشد که باشی،که بیای،کاش یبارم خواسته ی دلم با حکمت اون بالایی جور درمیومد

اینجای متنمو با چشمای پرازاشک مینویسم،مثل همیشه...

کجای این زندگی قشنگه؟گاهی وقتا فکر میکنم به چه امیدی زنده ایم...

پ.نوشت ۳:چندروزی میشه که نماز صبحم دیر میشه،از قصد بود..میخواستم ببینم چقدر حواست بهم هست؟اگه من ولت کردم توام منو بحال خودم رها میکنی؟؟؟

اللهم اشف کل مریض...